Teoria jonowej wymiany

Za podstawe teorii farbowania полиамидных wlokien anionowymi, w tym wypadku kwasowymi barwnikami, trzeba

przyjmowac proces солеобразования miedzy аминогруппами wlokna i anionem barwnika:

Po teorii adsorbcji jonow laduja koncowymi grupami wlokna, zaproponowanej Dzilbertom i Ridelem (143], we wloknie mieszcza sie tylko nieruchome jony полиамидных molekul:

i nie mieszcza sie jony N+ i ON", zdolnych przechodzic do rozczynu. Przy wspoldzialaniu z rozczynami, na przyklad barwnikow, aniony i kationy barwnikow chlona sie wloknem i - przy czym rozdzielaja sie we wloknie nie rownomiernie, a zwiazuja sie электростатическими silami na laduja grupach molekul wlokna z utworzeniem солеобразных laczen.

Po teorii jonowej wymiany [144, 145] полиамидное wlokno rozpatruje sie jak катионо - albo анионообменный material, karboksylowe i аминогруппы ktorego zdolne диссоциировать z utworzeniem N+ i ON~ jonow, ktore электростатически powstrzymuja sie obok laduja koncowych grup i zdolne wymieniac sie na jony innych elektrolitow. Przez analogie z ионообменными zywicami dysocjacje 'полиамидных molekul

Wiec, do przeciwienstwa teorii Dzilberta i Ridelja wychodzi, ze jesli N+ i ON~-iony электростатически ювязаиы z laduja (grupami twardej fazy i zdolne pod warunkiem pewnych przechodzic do rozczynu, to przy obrobce wlokna rozczynami barwnikow ono bedzie zachowywalo sie jak ионообменный material. W rozczynach kwasowych barwnikow wlokna bedzie przejawialy анионообменные wlasciwosci.