Fizykochemiczne wlasciwosci

Wazne znaczenie ma wielkosc molekularnej wagi, полидисперсность polimera, obecnosc низкомолекулярных frakcji i blokujacych

substancji, ze z kolei naprowadza do roznej zawartosci koncowych аминогрупп we wloknie.

Wskutek niewielkiej liczby аминогрупп we wloknie przy farbowaniu kwasowymi barwnikami podkresla sie roznorodnosc przejsciowych dzialek w tkankach, uwarunkowana niewielka chemiczna albo fizyczna odmiennoscia kazdej partii wlokna.

Budowa i fizykochemiczne wlasciwosci полиэфирных wlokien

Wlokno z полиэтилентерефталата (терилен) bylo po raz pierwszy otrzymane w Anglii, a potem juz i w innych krajach: w USA — dakron, w Japonii — теторан, w Frg — тревира, диолен, w Italiji— териталь, w Holandii — терленка, w Francji — тер-галь [18, 19].

W Czechoslowacji to wlokno nazywa sie свитлен, w GDR — ланон [21], w ZSRR — лавсан [20] i tak dalej Wszystkie te wlokna, ze wypuszczaja sie w roznych krajach pod roznymi nazwami, stosuja do klasy полиэфирных wlokien, ze otrzymuja sie wskutek reakcji поликонденсации терефталевой kwasu albo jej димети-лового eteru i этиленгликоля [17, 22]; makromolekula wlokna ma nastepna budowe:

Wyjsciowy produkt dla полиэфира — диметилтерефталат otrzymuja метилированием терефталевой kwasu, ktory z kolei syntetyzuje sie roznymi metodami z wykorzystaniem jak wyjsciowe substancje фталевых kwasow, benzolu, п-кси-лола' i ad. (23—26]. Najbardziej rozpowszechniona jest metoda otrzymania терефталевой kwasu z n-ксилола przez jego utlenienie albo tlenem powietrza, albo azotowym kwasem.

Drugim wyjsciowym produktem dla otrzymania полиэфира sluzy этиленгликоль, najczesciej otrzymywany prostym utlenieniem etyleny powietrzem albo tlenem w obecnosci srebrnego katalizatora do tlenku etyleny i pozniejsza гидратацией jej przy podnioslej temperaturze [27].